Rumuz: ZAMANE KUŞU
Tam bir zamane hatunuydum aslında. Ama yazmalı mıyım yazmamalı mı arada kaldım günlerce, hatta haftalarca. Mehmet Akif misali düşündüm belki de... Ya kazanırsam? Çocuklar gülsün diye bende bir parça mıydım? Kim bilir belki... Son gün bugün... Üç çocuğum da uykunun en derin yerindeyken yazıp postalamalıydım...
Soğuk bir kış günü Atlas Okyanusu kıyısında bir Avrupa şehrinde, hayatın bana yüklediği yüklerle doğmuştum. Ayazda... Sokak kaldırımında... Gelen ebe doğumuma yetişememiş sadece göbek kordonunu acel acele kesivermişti. Belki o zamandan belliydi nasıl bir hayat yaşayacağım, yahut hayatı nasıl yönlendireceğim...
İlkokul yıllarım yabancı düşmanlığıyla geçti. Okulda yediğim dayakların haddi hesabı yoktu. Birde bunun üzerine gelir, rahmetli babamdan da bir araba dayak yerdim. Ona rağmen dimdik, mağrur duruşumdan vazgeçmez, bildiğimi okurdum.
Altı kardeştik... Ne zordu altı kardeş olmak! Çocuk kalbimle oyunların en güzelini oynamanın hayalini kurarken, oynayacak bir çocuk bulamamak! Kardeşlerimle en çok köşe kapmacanın hayalini kurardım. Hele bir büyüsünler, o zaman en güzel köşe kapmacayı oynayacağız derdim... Bilemedim o zamanlar, kardeşlerim büyürken kendimin de büyüyebilme ihtimalini...
İlk kan... İlk cinayet gözlerimin önünde işlenirken henüz yeni yeni genç kızlığımın farkına varıyordum. En sevdiklerim prangalar ardına atılırken, sorduğum en büyük soru “Hayat bize ne getirecekti?”
Aile büyükleri evlendirilmemize karar verdiklerinde, çocuk aklımla polis karakoluna sığındım... İşte hayat biraz da bundan sonra başladı benim için... Liseyi okul birinciliği ile bitirip başka bir şehre kanat çırparken yaralı ceylan gibi; Anadolu yeni bir Çalıkuşu’na gebeydi!
Yıllarca doğunun ayazını çocuklarımdan duyacağım "günaydın" kelimesinin bana verdiği güç ve ilhamla yaşadım... Eş seçimimde çok zorlandım. Elmanın çöpü armudun sapı derken, adam gibi bir adamla evlendim...
Memurlukta kalmadım... Müdür yardımcılığı sınavını kazandım. Ancak müdürüm sırf bayanım diye “Kusura bakmayın .... Hanım” dedi... “Erkekle çalışmak istiyorum” “Ama” diyebildim sadece... “Ben sınavı kazandım o kazanamadı.... “ Basit bir cevaptı aldığım... “Ben onu seçiyorum; o bir erkek...!”
O yıllarda çocuğum yoktu. İçine düştüğüm hayal kırıklıklarının içinde habire yiyor habire kilo alıyordum... Çocuklarım iki olmuştu. Ansızın bir sabah “Hayır” dedim... Onlara inat başaracağım. Mahkemeye verdim... Kazandım.
Şimdi bir kurumda kadrolu müdür yardımcısıyım. Ama dertlerim bununla kalmadı. Kurum müdürümün sözlü ve zaman zaman fiziki tacizleri karşısında öfkeme yenik düştüm. Hırçınlığımın bedelini amire hakaret etmekten aldım.... Maaşım kesildi....
Üçüncü çocuğumun doğumu için görevden ayrılırken o müdür olmanın avantajını kullanıp ceza üstüne ceza verdi.
O şu an başka bir kuruma alınırken; kim bilir hangi hayatları karartma peşinde... Üstelik sırf “birilerini tanıyor” diye! Yalnız ona değil,ona sadece memurken idarecilik veren bu tanıdık birilerine ve bu zihniyete de isyan içindeydim... Adım bulunduğum ilde "o müdürlerle anlaşamaz"a çıkarken... Ben içimde gizledim onun ayıbını... Yaşadığım altı ayın ızdırabını ne amirlerime ne eşime anlatabildim.
Kendimce programlamalar yaptım. Üç çocuğum var ... Biri 6 yaşında biri 2 biri de henüz 2 aylık... Bir işim var... Bir de her işte bana yardımcı dünyalar iyisi bir kocam... Ben bu yoğun tempoda çalışırken hiç bakıcım olmadı... Ya da elimden tutan birileri... Yabancı bir şehirde kapıları pencereleri sıkı sıkı kapatan komşuların arasında yaşadım... Yaşıyorum... Sevdiklerim başka başka şehirlerde , onlarla teknolojinin son imkanı internet sayesinde görüşüyorum. Çocukta yaptın kariyerde birde facebooka giriyorsun diyenlere “Zor değil,isteyen herkes yapabilir” derken. Aslında içten içe gurur duyuyorum kendimle...
Ben aslında var ya; tam bir zamane hatunuyum....
Paylaşmak ister misin?:
| < Önceki | Sonraki > |
|---|