Ben mi beceremiyorum?

AYTEN KAYA -2

Olmuyor! Olmuyor! Olmuyor!
Kesin ben de bir şey var, milyonlarca kadın beceriyor da ben neden yapamıyorum? Yanlışlık var bir yerde ama nerede?

Allahtan eşim “Ne zırlıyon, yine ne oldu?” demedi. Ağzını açsa patlayacağım. Ağladığımı fark etmemiş gibi normal davrandı. Çocuk bile şaşırıp, sustu. Demek ki; birinin ağlayıp zırlamaya başlayacağını hissedince sen ondan önce davranıp ilk sen ağlayacaksın. Karşındaki on sekiz aylık bir çocukta olsa, ağlayacağı varsa bile ağlamıyor.

Memem çocuğun ağzında, gözüm saatte. Evden beş dakika içinde çıkmamız lazım. Altını değiştireceğim, üstünü giydireceğim, daha saçımı tarayacağım. Yıkadığım maydanozlar kahvaltı masasında hazır bekliyor. Baktım olacak gibi değil memeyi çekiştirmeye başladım, çocuk yaman, pes etmiyor, o da çekiyor. Birden o çekiştirme esnasında gözümden yaşlar boşalıverdi. Çocuk anında memeyi bıraktı şaşkınca yüzüme baktı. Oncacık bebe, yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu sezdi.

Arabaya bindiğimizde ağlamam halen devam ediyordu. Eşim “Ne oldu, sinirlerin mi bozuldu?” dedi “Evet.” Hava kapalı olmasına rağmen hemen güneş gözlüklerimi takıverdim. Şimdi işyerinin bahçesine girdiğimde bu halimi gören herkes kafasından yazacak, soracak, en iyisi gözlüklerin altına gizlenip doğru yerime gitmek. Yoksa nasıl anlatacağım “Kocam benden sabah sabah maydanoz istedi sinirlerim tepeme sıçradı, çocuk mememi bırakmadı, koştura koştura bakıcıya gittik...”

Eşim gözü yolda “Nen var, neye kızdın,” dedi. “Hiçbir işe yetişemiyorum, her şey yarım” “Ya büyüttüğün şeye bak, varsın eksik kalsın. Senden iş isteyen mi var?” “İş isteyen yok mu? Sabah sabah maydanoz isteyen kim?” “Haa mesele anlaşıldı.” “Ya sanki pazar kahvaltısı yapıyoruz, maydanozmuş, dereotuymuş…” “Tamam, büyütme, düşünemedim, uyarsaydın beni. Madem sabah yetişmiyor demek ki akşamdan hazırlayacaksın.” “Bak hele çözüm yine bana dayanıyor.” “Suni gündemler yarattığının farkında mısın? Ben ille maydanoz yiyeceğim demiyorum.”

Öğlene dek yerimde tıslayıp durdum. Sonunda soluğu işyerindeki en becerikli gördüğüm kadının yanında aldım. “Melek Hanım sizden yardım isteyecektim.” “Hayırdır hangi konuda?” “Ya iki çocuğunuz var, sürekli şıksınız, sürekli misafir ağırlıyorsunuz, sizi hiç makyajsız, saçlarınızı hiç yapılmamış görmedim…” Ben konuştukça Melek Hanım bozuldu, konuşmamı kesip “Bir dakika bir şey mi duydun?” dedi. “Yoo” “Eee niye gelip bana soruyorsun?” “Şey sizi başarılı, becerikli bir kadın olarak görüyorum.” Yine ne olduğunu anlayamadım, Melek hanım bu kez bastı kahkahayı. Kendine geldiğinde gözleri ıslaktı. “Arkadaşlar hemen sana yetiştirdiler zannettim de. Bu sabah işe gözümde güneş gözlükleriyle tam bir saat geç geldim. Şefim nerede kaldın deyince de bastım ağıtı, bütün daire başıma toplandı, yirmi yirmi beş dakika susturamadılar beni. Ağladım da ağladım.

Gece birde yatmıştım. İki kez çocukların tuvalet ihtiyacı için kalktım. Sabah altıda da ayaktaydım. Bilirsin sabah telaşı. Yok ütülü gömlek, çorapları nerede, beslenmeler hazır mı, kız dişini fırçaladı mı? Tokaları bulunacak, saçları toplanacak, oğlana nevresim takımı gidecek kreşe. Bugün oyuncak mı yoksa kitap günü müydü? Eşimin servisi geldi çıktı gitti. Ben ilkin oğlanı kreşe kızı da okula bıraktım, tam durağa yaklaşıyordum ki köşeden servis kalktı. Islık çalamadığıma bir kez daha hayıflandım. Bundan sonra böyle durumlar için cebime düdük koymaya karar verdim. Buraya ulaşmak için bir otobüs, bir taksi, bir dolmuş yaptım. Düşüne biliyor musun bu havada otobüste güneş gözlüklü, burnunu çeken bir kadın. Baktım param yetmeyecek taksiden de indim bir de dolmuştakilere göründüm. Şimdi anladın mı niye işkillendiğimi, niye güldüğümü. Ben sabah sabah bunları yaşamışken sen de becerikli, kadın bilirkişi olarak bana geliyorsun.”

Melek Hanım konuştukça gevşedim, ruhuma bir züğürt tesellisi yayılmaya başladı, Yalnız ben değilmişim!