'Kalıp'sızım' ben

DERYA KEŞÇİ

Yeni yetme, yerden bitme hayatımda zaman zaman 'sen ne anlarsın' ya da 'bu konuda eğitimin varmı' gibi küçümseme hallerini çok yaşadım. Insanlar için hep bir alışılmışlığı sürdürmelisin ki yaptığını kabul etsinler. Hep bir toplumsal kalıbın içinde olmalısın ki yaptığın şeylere inansınlar. O belirli kalıpların dışına çıktığın an bocalıyorlar. Bunu anlamadıkları için de direk ‘Yapamazsin’ diye damgayı vuruyorlar.

15 yaşındaydım stajer olarak Liechtenstein Devlet kurumlarında çalışmak için başvurduğumda. 'Boşuna zahmet etme, devlete seni asla almazlar' dediler. 'Yabancı hiç almıyorlar, kaldı ki bir Türkü alacaklar? Boşu boşuna hayal kurma' dediler. Aldırış etmedim. Gittim, başvurdum, kendimi sergiledim ve ilk yabancı hatta ilk Türk olarak işe alındım. 10 senedir ise Liechtenstein da memur olarak çeşitli bakanlıklarda çeşitli görevlerde hizmet verdim ve veriyorum.

Bir Türk Dergisinde yazmak istedim,haber yapmak istedim. 'Eğitimin varmı?' diye sordular. 'Yurt dışında yaşadın, türkçe yazabilecekmisin?' diye sordular. Hatta 'Türkiyeden biri yazacaktır, sen yazamazsın’ dediler. Başvurdum, haberi yazdım, alındım ve bir kaç kere daha yazdım. Sonunda Liechtenstein Başbakanı ile yaptığım repörtajı dergiye kapak yaptım.

18 yaşındaydım. Çocuğum yoktu, eşim yoktu ama sosyal sorumluluğum çoktu. ‘Ne işin var senin o dernekte? Başka işin mi yok, partiler bizi bekliyor’ dediler ben Türk Okul Aile birliğine katıldım. Ekibimizle güzel ve büyük projeler yaptım. Liechtenstein Türk Kadınlar Derneğine katıldım. +30 Hatunlarla elele türk kadınları için önemli projelerde yer aldım.

Hiç eğitimini almadığım halde dans kursları verdim. Dediler ki ‘O kadar dansı bende yaparım’, ‘yap o zaman’ hiç demedim. Ben sadece yaptım.

20 yaşına geldim deli gibi aşık oldum. ‘Evleneceğim ben bu adamla’ dedim. Inanmadılar. ‘Sen ve evlilik?’ dediler. Evlendim. ‘Bu yaşta evlenilmez, şu an sen üniversitede olmalıydın’ dediler. ‘Hay hay hemen bir okula yazılayım’ dedim. Çok güzel bir okul yaptım.

Evliyken okula gittim, evliyken işe de hayatı yaşamaya da devam ettim, ne türkiye standardında ne avrupa standardında bir eşdim. ‘Sen artık evlisin’ dediler. ‘Söylemen iyi oldu az kalsın unutuyordum’ dedim.

22 yaşımda planlanmamış olarak anne oldum. Dünyanın en önemli görevini üstlendim. ‘Önce ben’ dedim ‘Ne biçim anne’ oldum. Çok okudum çok bilgi edindim çocuğumu kimseye sormadan yetiştirmeye devam ettim, ‘ukala, bilmiş’ oldum.

Üç yaşında ki cüceme alfabeyi ve saymayı öğrettim ‘Anneannesi öğretiyor’ dediler. Kızım birbuçuk yaşlarındayken bir okul daha yaptım. Bu sefer de ‘Sen annesin, ne işin var okul sıralarında’ dediler. ‘Anne olduğum için ordayım zaten ve hedefim 30 yaşından sonra Üniversite okumak’ dedim. ‘Başka işin yok’ dediler.

Kızım sayesinde yazı yazmanın keyfini tekrar keşfettim ve www.anneyizbiz.de sayfasında yazmaya başladım. ‘Yazar mı olduğunu sanıyorsun’ dediler ‘Yok benim mesleğim yok, bilmiyormusunuz’ diye cevap verdim.

Diyeceğim o ki, kim ne derse desin ben hep ‘kalıp’sız’ oldum. Farklılıkları yanlış olarak algılamadım. Kendime kalıpların arasından bir tane doğru seçip bununla yetinmedim ve kendimi hiç bir toplumsal, kültürel ya da zihinsel kalıba sokmadım. ‘Neden olmasın ki?’ diye cevap verdim tüm sorulara. Seçeneklerimi kendim çoğalttım. Yapabileceklerimi kendim belirledim.

Denedim, denedim ve yine denedim.

Bazen oldu, bazen olmadı, ama önemli değil, ben denedim!

Okuduğum Lise ve harici okullar ile, bildiğim 4.5 lisan ile, gittiğim 10 küsür Ülke ile, kurduğum çekirdek bir aile ile, edindiğim çok multikültürel bir çevre ile, geçmişimde çok başarılı bir sporcu olarak hatıralarda kalmam ile, yaptığım onca çeşitli ve eğlenceli iş ile, çalıştığım 8 bakanlıkta ‘dinamik, feminist ve yenilikçi şirket cadısı’ olarak anılmam ile ‘Kalıp’sız’ bir zamane hatunu olarak 25 yaşımı doldurdum.

Şöyle olmalı, böyle olmalı, bu şekil olmalı diye bir şey yok.

Siz nasıl istiyorsanız, öyle olmalı!

Hiç bir zaman hayırlısı olsun demedim ben hayatımda. Ne olursa olsun, benim istediğim olsun diye yola çıktım.

Korkmadım, çekinmedim, utanmadım, başladım ve DENEDIM!

Şimdilerde ise hayatımın ikinci parçası olarak gördüğüm gelecek 25 sene için büyük bir proje hazırlıyorum.

Biri bana ‘Eğitimin varmı?’ diye sorsa çok güzel olur aslında...