zamanehatunlari.com

SEREM ÖZEK BIYIKLI

Erkek dünyasında başarılı olmak için erkek gibi olmak zorunda hissetmedim hiçbir zaman kendimi . İnce ve yüksek topuklu ayakkabı da giydim, yırtmaçlı etek de. Toplantılara girmeden önce tanıştığım insanlardan başka gözle bakan olmadı mı, oldu tabi, ama hiçbiri o toplantıdan o gözle çıkmadı benimle konuşunca. Bunda, tevazi gösteremeyeceğim zekamın ve onu nasıl kullandığımın çok önemi var elbette. Bu tüm çalışan kadınların çok iyi bilmesi gereken bir nokta bence: Siz kendinizi “önce” nasıl görüyorsanız karşınızdakinde de onu yansıtırsanız, bulunduğunuz yere nasıl geldiyseniz sizi tanıdıklarında “ilk” gördükleri de o olacaktır.

Şunu gururla söyleyebilirim ki; ben kız çocuk erkek çocuk arasında haklar açısından fark gözetilmeyen bir ailede büyüdüm. Hiç bir zaman maddi olarak hiç kimseye ihtiyaç duymamam gerektiği öğretildi bana. Para herşey değildi . Akıl çok önemliydi. Kendi istediklerimi seçme ve yapma özgürlüğüm kendi elimde olmalıydı . Fen Lisesinde okuyup ortama ayak uyduramadığım için iyi bir yer kazanamayacağımı anlayınca sınava sadece 1 ay kala her bir Fen Lisesi mezunundan beklendiği gibi Amerika bursu, çok yüksek puanlı bir mühendislik yerine, hiç sosyal ders okumadğım halde İşletme yazmaya karar verdiğimde , bir kaç yıl önce benim Türkiye ilk 10 una gireceğimi düşünen annem babam bana “sen bilirsin kızım” demişti, sadece “Sen bilirsin”. Liseye İstanbula okumaya gitmek yerine Çanakkalede bulunduğum okulda kalsaydım kesin ilk tercihimi ve ilk sıralarda kazanacağımı biliyorlardı oysa. İkinci tercihimi kazanıp 1 hafta boyunca ağladığımda da benimle gurur duyduklarını söylemişlerdi , çok iyi bir okul kazandığım için. Fen Lisesine gitmek de benim seçimimdi , son anda 3 yıl yoğun bir şekilde okuduğum Feni bir tarafa itip İşletme yazmak da. Yaptığım seçimlerden her zaman mutluluk duydum ben. Beni seçimlerimde özgür kılan aileme ve bir çok erkeğin tersine bana çalışmam konusunda destek olan eşime her zaman teşekkürü borç biliyorum. Bizlerin de görevi, bu özgürlüğü çocuklarımıza da kazandırmak olmalı bence.

İş arkadaşlarımla yemek yerken birisinden bir soru gelmişti ortaya , biri size ayda X lira (o zamanki aylık maaşımızdan bir miktar aşağıda ama geçinmeye yetecek hatta Türkiye ortalamasının üstünde bir değer) verse tamamen karşılıksız, hiç birşey yapmana gerek olmadan çalışır mıydınız ? Çalışır mıydınız ? Hemen herkes çalışmam demişti, ben düşünceli kalıp “Nasıl Yani? Gerçekten sadece para için mi çalışıyorsunuz ?” dediğimde ise hayretle karşılanmıştım ve sonra bu konuyla ilgili şakalar başlamıştı. Ben hiç bir işimde sadece ve “sadece” para kazanmak için çalışmadım. Bunu söylediğimde buna ihtiyacım olmadığı için rahat olduğumu söyleyen sesleri duyar gibiyim ama öyle değilim. Son çalıştığım şirketten benim ilgilendiğim yurt dışı yatırımları durdurulduğu için ayrılmak zorunda kaldığımda ikinci çocuğuma hamileydim. O güne kadar hep sevdiğim işlerde Türkiyenin en büyük şirketlerinde son 5-6 senesi müdür pozisyonunda ve özellikle de son işimde o kadar keyifle çalışıyordum ki, 1-2 sene iş hayatına ara vereceğimi, hayatımın büyük bölümünü çocuklar ve evle geçireceğimi söyleseler asla inanmazdım. Ama öyle oldu.. Zorlanmadım mı ? Çok ama çok zorlandım. Dışarıda en zor işi yapmaya razıydım, evde olmaktan daha zoru olamazdı benim için. Tamam yemek yapmayı sevmişimdir her zaman ama diğer ev işleri kabustu benim için o güne kadar, hep yardım almıştım. Eşimin çok yoğun olduğu, bakıcımın olmadığı zamanlarda hamile olduğum ve dinlenmeye ihtiyacım olduğu halde, 3.5 yaşındaki çocuğumla, ağladığımı göstermemeye çalışarak oynadığım günler çok oldu . Çocuk sahibi olmayı çok istemiştim, ikisini de. Bir süre çalışmamak benim seçimim değildi, şartlar öyle gelişti, sadece para kazanmamak değildi konu, bütün sosyal hayatım, çevrem, herşey birden değişmişti. Çok ama çok zorlandım.

Çok istediğim ve ne yapıp edip kendimi görüşmeye davet ettirdiğim bir şirkette “Bizim projeler 6 ay Dubaide, 6 ay Katarda...  Bu şekilde mobil olabilecek misiniz” diye sorduklarında bekledikleri cevap belki de “Tabi bu şirkette çalışmak benim için herşeyden önemli, ne yapar eder uyarım koşullara” dememi beklemiş olabilirlerdi. Orada çalışan bayanlar genelde bekardı. Evet çok istediğim belki kariyerim, geleceğim açısından çok önemli bir yerdi, ama öyle demedim. Evli ve çocuklu olmam engel mi oldu bu durumda geleceğime, kariyerime ? Ne taraftan baktığınıza o kadar bağlı ki.. Belki evet, belki görünürde engel oldular dolaylı da olsa çok iyi bir işte çalışmama , çok para kazanmama ama aynı zamanda da mutsuzluğuma engel oldular. Biliyordum çünkü bir süre sonra kendimi sorgulayacağıma, kazandığım parayla bir süre şey alabilirdim belki, çocuklarıma da gelecek açısından faydalı olurdu ama değecek miydi ? Ben babamı , ona doyamadan kaybetmiştim, beraber geçirilen her günün her anın paradan daha çok değeri yok muydu?

Tabi bir taraftan , üretken, yaratıcı olduğun yılların da çok iyi değerlendirilmesi gerekiyordu, bunu hiç bir zaman unutmadım, kendi özgürlüğümün, kendi ayaklarımın üstünde durmanın önemini de. Sadece çocuklarla dolu dolu geçireceğin 3-4 yıl için bütün hayatından , seni mutlu edecek tercihlerinden vazgeçmen, çocukların geleceğine katkıda bulunmamak, üretmek, işlemek isteyen beynini günlük rahatlığa hapsetmek de diğer yanlış uçtu bence..

Gerçekten tüm bunların dengesini kurmak ne zor belki bir kadın olarak ama inanın imkansız değil. Nasıl mı yapacağız, herkes için öncelikler, tercihler, yöntemler çok değişebilir, ama bu konuda söyleyebileceğim tek şey var :

Bırakın Seçimlerinizi Mutluluğunuz Belirlesin...
Şimdi ne mi yapıyorum ? Severek yapabileceğim bir iş bulamadım iş aradığım zamanlarda 1.5 yıldır, kendi işimi oturtmak için mücadele veriyorum, beni bunun mutlu edeceğine inanıyorum. 14 yıllık kurumsal iş hayatım boyunca bir çok iş, bir çok ekip, bir çok proje yürüttüm ama şu anda anlıyorum ki en zoru insanın kendisini yönetmesiymiş.
Hiç kolay değil ama başaracağım , bunu SEÇİYORUM ve İNANIYORUM çünkü...

< Önceki		Sonraki >