zamanehatunlari.com

BANU KALAY ERTON

Bence başarının kapıyı açan ilk anahtarı inanmak! İkinci önemli şey ise her zaman hedef belirlemek ve bu hedefe gidişi iyi planlamak.
Ben, istisnasız her insanın içinde gerçekten büyük bir güç olduğuna inanıyorum.

Sadece bazı insanların bu gücü açığa çıkarmada-harekete geçirmede diğerlerine göre daha başarılı olduğu için öne çıktığını düşünüyorum. Bu güce inanan, onu açığa çıkartabilen kişilerin istediği, inandığı her şeyi yapabileceğine içtenlikle inanıyorum.

Hayatım boyunca benim hep hedefim oldu ve bu hedefi duruma göre güncelleyip, revize ederek hedefe varış yolculuğumu planladım. Belki de Mimar Sinan Üniversitesi-Ş.B. Planlama Bölümü’ nde okumanın bana getirdiği bir özelliktir bu, bilmiyorum... Daha üniversitede okurken çalışma hayatını bir an evvel tanımalıyım diyerek kendime hedef koymuştum. Çok da erken çalışmaya başladım. Üniversite 1. sınıfın yazıydı, gittiğim tüm planlama büroları, sen daha ne öğrendin ki biz 3.-4. sınıf öğrencilerine staj yaptırıyoruz demişlerdi. Ben de yılmadım, başka alanlarda staj şansı aradım ve Sönmez Denizcilik’de 2,5 yıl süren staj hayatım boyunca çok genç yaşta iş hayatını tanıdım. Aslında iş hayatımda en enteresan anılarımdan birini de Sönmez Denizcilik’deki iş görüşmesinde yaşadım. Bir arkadaşımdan öğrenmiştim eleman aradıklarını; bana “bilgisayarda destek verecek eleman arıyorlar galiba, gel bir görüş” demişti, ben de bu konuda iyiydim. Ders çıkışı elimde T cetvelim, kot pantolon/t-shirt’ümle gittim görüşmeye. O zaman öyle iş görüşme teknikleri, ne giyersin, ne soruları gelir, sen ne dersin vb. eğitimler, kitaplar elimizde yoktu tabii...

Girdim içeri, cin gibi üç hanım oturuyor; Genel Müdür ve iki Genel Müdür Yardımcısı... Hepsi de birbirinden zeki, bilgili ve tecrübeli hanımlardı. İşi biraz anlattılar, aslında arkadaşımın dediği kadar basit değildi...

İlk soruları 3. sınıf mı 4.’mü oldu. Ben 1 dedim, birbirilerine baktılar... Ardından işletme mi iktisat mı diye sordular, ben de yooo Şehir ve Bölge Planlama dedim, bakışmalar hızlandı, gözler büyüdü... “Nasıl olur, biz Muhasebe ve Kambiyo Servisi’ ne İşletme veya İktisat Bölümü’ nde okuyan 3-4. sınıf öğrencisi almayı planlıyorduk” dediler. Bir an duraklayıp, şu cevabı verdim. “Elbette 3.-4. sınıf bir işletme-iktisat öğrencisi sizin beklentilerinizi daha iyi karşılayabilir ama ben anlattığınız işi dinledim, kesinlikle yapabilirim, zaten bilgisayarda da çok iyiyim” dedim. Görüşme birkaç soru sonrası bitti. “Teşekkür ederiz” dediler, çıktım, okula derse döndüm. “Sanıyorum başka bir staj yeri aramam lazım” diye aklımdan geçirdim.

Bu arada bu staj başvurumu da kimseye söylememiştim, ailemin dahi haberi yoktu. Akşam dersler bitti, eve döndüm, babam büyük neşeyle ve gururla kapıda karşıladığında bir süre ne olduğunu anlamadım. Sönmez Denizcilik’den arayıp babama “Banu Hanım yarın başlasın” demişler, o da ilk başta anlamamış, şok olmuş, sadece “kendisine iletirim” diyebilmiş. Telefonu kapatıp durumu anladığında inanılmaz sevinmiş. Heyecan ve gururla boynuma sarılmıştı babacığım...

Şirkette bir süre çalıştıktan sonra bana bu üç hanım “seni niye işe aldık biliyor musun” dediler. “Karşımızda dimdik duruşun, ben bu işi yapabilirim diye gözlerin parlayarak kendinden emin konuşman; özgüveninden öyle bir etkilendik ki, seni tanımak istedik. Hatta ne olur ki şunu bir deneyelim, beğenmezsek de değiştiririz dedik” diye anlattılar.

Ben de kestiğim ahkamı uygulamada da sergileyip, başarılı olmak için için çok çalıştım, güvenlerini kazandım. Nihayetinde okul bittiğinde Sönmez Denizcilik’ten ayrılma zamanı geldiğinde beni bırakmak istemediler. Çalışma hayatına tam geçişimde de, transferlerle terfilerimde de bu üç hanımdan biri önemli rol oynadı. Yeni geçtiği reklam ajansında bana ilk full time işimi teklif etti ve kariyer hikayem böyle başladı...

< Önceki		Sonraki >